Posts Tagged "Coming out"

Verberg jezelf niet

Posted by on mrt 11, 2013 in relatieproblemen, uit de kast | 0 comments

Heel wat jonge homo’s komen uit angst niet volledig uit de kast. Je vertelt thuis misschien wel dat je homo bent maar verder praat je er niet veel over. Vaak wordt het onderwerp seksualiteit al helemaal niet besproken. Ik noem dat een ‘halve’ coming out. Dat is ook begrijpelijk. Ouders en kinderen krijgen namelijk vaak dubbele boodschappen over seks tussen mannen. Denk maar bijvoorbeeld aan alle foute grapjes over homo’s en homoseks. Die dubbele houding naar homoseks heeft wel invloed op ons. We krijgen daardoor een negatief zelfbeeld en leren onze seksuele identiteit te verbergen. Zelfs zó sterk dat dit later tot relatieproblemen kan leiden. Veel homo’s met dergelijke issues die bij me komen, hebben in het verleden moeite gehad met uit de kast komen. Ze zijn er namelijk maar half uitgekomen. Ze hebben een keurig sociaal gezicht naar de buitenwereld leren ophouden, maar knijpen de kat in het donker. Door onze negatieve bril denken we misschien dat onze ouders ons meer afkeuren dan in werkelijkheid het geval is. We schamen ons al bij voorbaat. Het zou toch normaal moeten zijn dat moderne ouders over seksualiteit praten met hun kinderen? Door er openlijk over te praten krijg je indirect toestemming van je ouders om te kunnen zijn wie je bent. Tevens zul je dan het gevoel krijgen dat je als homo volledig in orde bent wat de zelfacceptatie enorm zal versterken. Het gevolg is dat je identiteit zich positiever zal ontwikkelen waarbij seksualiteit een gezond onderdeel van je persoonlijkheid vormt. Ook zal het je later helpen in de liefde. Op het gebied van seks zul je het echter vaak zelf moeten uitzoeken. We worden eigenlijk nooit voorgelicht over homoseksualiteit en zo krijg je niks te horen over bijvoorbeeld pijpen, de G-spot bij mannen en ontspanningstechnieken bij neuken. Je hebt drie soorten seks, oftewel de drie R’s: reproductieve seks voor de voortplanting, relationele seks binnen een liefdesrelatie en recreatieve seks voor het genot. De drie R’s liggen in elkaars verlengde. Wil je leren ze goed van elkaar te onderscheiden, dan zul je er veel tijd in moeten steken en dien je bewuster te worden. Veel heteroseksuele ouders komen niet eens toe aan dit onderwerp omdat ze opgevoed zijn met de boodschap dat je seks hebt voor slechts 2 R’s, reproductieve of relationele seks. Maar als we geluk hebben, kunnen we er wél over praten met onze ouders, vriendinnen of homovrienden. Toch blijft het ontzettend belangrijk om ook zelf te werken aan zelfacceptatie en het eigen maken van je seksualiteit door volledig uit de kast te komen. Hier wat tips: *Profileer jezelf als homo nadat je uit de kast bent gekomen. Leg je ouders uit dat je eigenlijk een tweede puberteit ingaat en ook met seks moet experimenteren. Vraag daarvoor hun begrip. *Vertel je ouders eens waar je uitgaat, wie je vrienden zijn, wat voor homofeesten je bezoekt en wat de dresscodes zijn. Als je je ouder op vooroordelen betrapt, bespreek ze dan. Natuurlijk zijn ze bezorgd maar laat ze je niet controleren. Het beste zou zijn als ze vragen wat je voelt. Dat zal jou namelijk helpen opener te worden. Laat jongens die je kent ook bij je slapen als je nog thuis woont. *Bespreek eens met je moeder je teleurstellingen bij het daten. Vertel of iemand een scharrel voor de fun is of wanneer je meer voelt voor iemand. Je gevoelens en verwachtingen leren kennen, laat je nadenken over wat je zoal zoekt op seksueel gebied. Het helpt je tevens onderscheid te maken tussen recreatieve seks en relationele seks. Laat overigens je moeder je niet wijs maken dat er...

Read More

Uit de kast en meteen een vriend

Posted by on mei 14, 2012 in angst en depressie, relatieproblemen, seks en intimiteit, uit de kast, uit elkaar | 0 comments

Jeroen (26) en Dave (30) zijn nu acht jaar samen en Jeroen voelt zich ongelukkig in zijn relatie. Hij weet niet of hij wel in het begin de goede keus heeft gemaakt. De relatie met Dave is soms maar een zesje. Is hij niet te vroeg in een vaste relatie gestapt op zijn achttiende? Jeroen zit er vreselijk mee omhoog. Hij heeft het idee dat hij te weinig geëxperimenteerd heeft met andere jongens nadat hij uit de kast kwam. Hij zegt nog veel uit te zoeken te hebben qua passie en mannen. Hij huilt als hij zich realiseert dat hij de liefde van zijn leven na acht jaar vaarwel moet gaan zeggen. Beide weten ze dat Jeroen na zijn coming out de experimenteerfase heeft overgeslagen. Dat hangt als een zwaard van Damocles boven hun relatie. Juist in die zogenaamde coming-in-fase leer je als jonge gay het homoleven kennen met zijn uitgaansgedrag, parties, gayclubs en chatactiviteiten. Je komt erachter wat je okay vindt in homoseks en wat niet. Je gaat zien dat homo’s onderling erg verschillen. Dat moet je ook ervaren. Een fase waarin je veel date en ook vriendjes hebt maar je niet zo gauw bindt aan een huis samen of kinderen samen. Jeroen zit in een dilemma. Hij heeft het idee dat hij de ervaringen die Dave wel heeft gehad, nooit gekend heeft en dat nu zonder Dave moet uitzoeken. Hij vindt dat hij een inhaalslag moet maken in zijn leven. Hij weet niet of Dave qua passie Mr. Right is. Hij kan niet vergelijken. Hij heeft er geen ‘feel’ voor ontwikkeld. Dat is een enorm gemis en maakt hem onzeker. Ze hebben een nieuw huis gekocht samen maar toch krijgen ze steeds ruzie tussen hun nieuwe meubeltjes. Zo kwamen ze bij me in relatietherapie. Jeroen is nu zover dat hij de relatie denkt te willen beëindigen. Dave wil hem graag houden. Er zijn verder geen problemen in hun relatie. Dave heeft een baan, Jeroen studeert nog. Een panklaar recept heb ik niet voor ze. Ik kan ze wel helpen verder te komen. Jeroen wil niet ‘zo’n rondneukende homo’ worden. Nu niet en toen niet. Daarom heeft hij toen meteen een vaste vriend gezocht. Hij was bang voor veroordeling. Alsof hetero’s niet hetzelfde doen. Ze zijn er alleen minder openlijk over. Het gesprek ging erover hoe je homoseksualiteit in jezelf geaccepteerd hebt. Jeroen zei dat hij homomannen eigenlijk als kneusjes ziet, zeker vergeleken met heteromannen. Dat typeerde zijn negatieve zelfbeeld. Inmiddels merkt hij wel dat hij qua leefstijl niet om ze heen kan. Zijn heterovriendinnen hebben allemaal een man en kinderen gekregen en raken uit beeld. Wat nu? Jeroen zei dat hij nu echt wilde uitzoeken hoe het is om passie met een andere man te ervaren. Het liefst wil hij deze ervaringen delen met Dave. Als een kind die in het water plonst en tegen ze ouders roept: Kijk ‘s! Hij voelt zich er vreselijk alleen in en begint weer te huilen. Dave wil de deur niet op een kier zetten want hij is bang dat die dan wagenwijd open gaat. Dan kap ik er echt mee, roept hij boos. Hij is bang dat hij dan in een open relatie belandt en nooit meer terug kan. Ook bekende hij later in het gesprekstraject dat hij zelf ook wel eens wat meer met mannen zou willen. Daar keek Jeroen van op. Onder Dave’s boosheid zat de angst dat zijn relatie een janboel zou worden. Daar vertelde hij op mijn uitnodiging meer over. Ook hoe hij als kind ‘de boel bij elkaar moest houden’ bij zijn ruziënde ouders. Van...

Read More

Homo? Gadver!

Posted by on jul 20, 2011 in angst en depressie, ouder en isolement, pesten en geweld, relatieproblemen, uit de kast | 0 comments

“Remco vertelde over de periode vóór zijn coming-out: toen ik jong was, zo rond mijn 14e, realiseerde ik me iets verschrikkelijks. Ik merkte dat ik meer naar jongens keek. Ik droomde soms van naakte jongens. Ik fantaseerde over mannen terwijl ik me aftrok. Ik wilde het niet, maar keek naar seksfoto’s met blote pikken. Het was de fascinerende wereld van volwassenen.” “Ik zag rare giechelende mannen op TV. En ook schreeuwerige mannen op een boot in het grote Amsterdam. Ik zag vooral het gezicht van mijn moeder: ‘Vies!’ Dat was de uitdrukking. Ik hoorde het afkeurend gemompel van mijn vader. Ik wist het zeker: ‘Ik ben gedoemd’.””Ik verstopte de ‘vieze filmpjes’ op mijn computer. Toch kon ik ze soms niet weerstaan. Soms werd ik er even razend geil van maar daarna hoopte ik dat niemand me had gezien. Ik werd bang van seks. ‘Nee, ik ben niet zo’, dacht ik. Een psycholoog zei: “Als je op straat staat en er komen mensen op je aflopen. Waar trekt je blik onbewust naar toe?”. Tja, dat waren toch die kruizen in jeans. Tieten deden me niks.” “Tot overmaat van ramp keek ik bij het sporten vaak naar jongens in hun onderbroek. Bah, wat een stiekeme viezerd was ik toch. Iets waar ik me helemaal voor schaamde was mijn verliefdheid op Peter. Hij was de beste van onze klas en had zo’n mooie huid. Zo gaaf. En zijn haar. Prachtig! Wat voelde ik me een klein lelijk eendje.” “Ik heb geleerd mezelf te verstoppen. Ik dwong mezelf op heteroseks af te trekken. Toch keek ik meer naar die pik dan naar die kut. Eigenlijk iets vies. Eigenlijk waren heteromannen ook vies, dat ze een kut wilde likken. Gadver. Het idee alleen al.” “Oh jee, ik ben het echt. Ik heb laatst een jongen aangeraakt; ik voelde zijn nabijheid. Ik wilde dichter bij hem zijn. Dat heb ik niet met meisjes. Nu ik weet dat ik zo ben moet ik er ook maar ’s wat mee doen. Maar wat in godsnaam? Peter ziet me al komen. Oh nee, ik ben gedoemd tot iets heimelijks. Ik zet mijn computer op mijn eigen kamer.” “Waar ga ik heen? Ik las iets over ’16-min’. Ik weet dat het COC bestaat en er is iets zoals jongensgroepen van de Kringen. Hebben ze ook een website? Ik vind iets over Expreszo. Oh jee, ik ga daar echt niet naartoe! En ‘het’ aan anderen vertellen? No way! Waarom zou ik het doen? Ik heb toch mijn computer.” “Ik ben geen ‘homofiel’. Alleens het woord al! Noem me homoseksueel. Nja, liever niet natuurlijk. Maar als het beestje een naam moet hebben; a la. Noem me nooit ‘Homo’ in gezelschap. Ik vermoord je’.” Sander heeft na 10 jaar nog dit gevoel. Hij voelt scheuten van paniek, wanneer hij echt een leuke man ziet. Peter heeft zijn liefde nooit beantwoord. Wat hij eraan over heeft gehouden is een gevoel van: ‘Als ik een man leuk vind, vindt hij me vast niet leuk’. Hij valt op jongere mannen. Hij gedraagt zich graag een beetje stoer, een beetje mannelijk. Hij heeft een zwak voor afhankelijke jongens. Hij ziet hun schreeuw om aandacht en steun. Hij wordt graag één met ze. In de therapie realiseert en voelt hij, dat hij zijn sociale angsten en minderwaardigheidsgevoelens kan loslaten. Hij realiseert zich dat een leuke jongen hem ook leuk mag vinden. Sterker nog, ook geïnteresseerd in hém mag zijn. Hij verandert zijn negatieve basisovertuiging naar een positieve: “Ik ben ook belangrijk. Ik wil dat voelen van die ander. Juist van hém. Make me more...

Read More

Een jonger vriendje

Posted by on feb 10, 2011 in relatieproblemen, seks en intimiteit | Reacties uitgeschakeld voor Een jonger vriendje

Marcel legt uit hoe het hebben van een jonger vriendje voor zowel rust als onrust kan zorgen. Een van zijn patiënten zag het hebben van jonge mannen als partner als een traumaverwerking voor een moeilijke jeugd. Johan is een gevoelige man van 38 jaar. Hij valt op ‘jong’. Hij gaat het liefst naar bed met ‘jongens’ die zeker 10-15 jaar jonger zijn, met adolescenten tussen de 18 en 25. Hij heeft grote, open ogen, is slank, bijna tenger gebouwd. Nu heeft hij een jonger vriendje, maar is niet gelukkig. Johan is geen macho. Hij is een bescheiden, wat verlegen man. In het gaycafe praat hij met zijn sportvrienden, maar kijkt over zijn schouder naar de jongemannen die hem aandacht geven. Hij heeft het nodig. Johan valt op jongere wat onzekere jongens. Onzeker als hij zelf is, heeft hij een zwak voor deze jongemannen. Waarom? In relatiegesprekken zegt hij, dat hij in die jongeren iets van zichzelf herkent. Zelf heeft hij ooit veel moeite gehad om uit de kast te komen. Hij had een late coming out op zijn 25e. De moeite om voor jezelf uit te komen herkent hij in jongeren. Die pijn, en ook dat mateloze, heimelijke verlangen naar verboden genot. Het liefst wil hij deze jongemannen nu omarmen. Als een vader zeggen: ´Toe maar; je mag er zijn´. Hij is zelf lang ongelukkig geweest in de liefde. Relaties lukten niet. Bij mannen van zijn leeftijd blijft hij niet overeind als man. Hij wordt dan als het ware weer die jongen van 17. Verlegen, subassertief. Elke keer wil hij dit overwinnen. Hij neemt zich voor zijn stem te laten horen. Maar ergens stokt het. Hij maakt op anderen een wat geremde, ingehouden indruk. Het vertederde mij een beetje in eerste instantie als therapeut. Later juist minder. Hij was een met zichzelf behepte man. Hij had veel aandacht nodig. Op zijn best kon hij ‘er zijn’. Meer niet. Toen ik het gevoel van irritatie bij mezelf onderzocht, merkte ik, dat het vooral een gemis aan wederkerigheid in het contact was. Hij reageerde vaag en rationeel op mijn woorden. Contact is voor hem lastig. Ik vroeg hem welke betekenissen seks met jongemannen vroeger voor hem hadden. Het gaf hem het gevoel dat hij er mocht zijn. Dat snap ik wel, zeker als je er zelf niet mocht zijn als homojongen van 17. Toch leek het eindeloos herhalen een vorm van traumaverwerking te zijn. Het had nog een bijbetekenis voor hem. Hij zei, dat het veroveren van een jongere man hem een gevoel van een man te zijn gaf. In de zin van een sterke man; van een OK-man. Vooral als hij ze ‘mocht’ neuken. Kennelijk was dat een extra boost voor zijn ego. Hij is geïnteresseerd in androgynie en spirituele zaken. Johan noemt zichzelf hoog sensitief; HSP. Dit zijn personen die erg gevoelig zijn voor prikkels uit hun omgeving. Dus ook snel overprikkeld raken, omdat ze zich slecht af kunnen schermen. Sommigen visualiseren een cocon om zich heen als ze een disco instappen of een date hebben. Het helpt hen om niet teveel op te pikken van de stemming en gevoelens van de ander. Vaak zie je ook een sterke neiging tot terugtrekken. In ernstige vorm is het een primair narcisme, een gekweld worden door de vraag: mag ik er zijn? Ben ik wel welkom in deze wereld. Hou houd ik me staande zonder overspoeld te raken? Wat hen helpt, is inderdaad zichzelf af te schermen met visualisaties. Letterlijk en figuurlijk goed op eigen benen te gaan staan. Sporten helpt om te ‘aarden’. Nu heeft hij een jongere vriend van...

Read More

Uit de kast met Arie Boomsma

Posted by on jan 6, 2011 in rubrieken, uit de kast | Reacties uitgeschakeld voor Uit de kast met Arie Boomsma

Woensdagavond het KRO-tv-programma ‘Uit de kast’ gezien? Hoe die jongen voor de camera aan tafel aan zijn vader vertelt dat hij ’op mannen valt’? De tranen sprongen me in de ogen, om de strijd van die jongen. Maar ook om die vader. Gek genoeg snap ik nu pas dat vaders met woede reageren op die mededeling van hun zoon. Voor ‘t eerst, hiervóór heb ik het nooit begrepen. En goedpraten zal ik het niet doen. Boze vaders zijn vermoedelijk vaders die kwetsbaar zijn. In de band met hun zoon of de band met hun vrouw, en daarmee kwetsbaar zijn in hun positie als man in het gezin. Laat ik met je terug gaan naar het beeld van de jongen die aan de eettafel tegenover zijn vader zit en met trillende stem zegt: ‘Ik val op mannen‘. Je ziet dat het hard aankomt bij zijn vader. Je ziet de jongen angstig, afwachtend kijken. Zal zijn vader hem verbannen of niet? Je denkt eerst ‘die vader ontploft’. Je ziet die vader flabbergasted zijn. Een ‘Nee!’ is op zijn gezicht te lezen. Gedachten razen door zijn hoofd. Hij denkt misschien: ‘Die godverdommese camera in mijn huis. Dit is een dwaling. Nee! Ik moet mijn zoon de ‘juiste‘weg wijzen. Ik ben nu machteloos’. Je ziet hem in een splitsecond zijn impulsen inhouden. Zijn diepe NEE tegen deze waarheid is van zijn gezicht af te lezen. Je ziet hem slikken. Hij kijkt in ongeloof naar zijn zoon. ZIJN zoon. Zijn kind waar hij zo vreselijk van houdt. Die net zo is als hij: ook een man. Waar hij zijn leven voor op het spel zou zetten, als het moest. Zijn naamdrager, zijn bezitsopvolger. Alles weg, in een splitsecond. Hij is zich bewust van de camera. Hij kan geen kant op met zijn emoties. Waarschijnlijk wist zijn zoon dat. En dat gaf hem de moed en de veiligheid om het hem te vertellen. Uit eigen ervaring weet ik dat daar een proces van jaren aan vooraf gegaan is. Een proces waarin je moet onderkennen dat je anders bent. Dat je die stilzwijgende vanzelfsprekendheid tussen je vader en jezelf, het idee van ’wij mannen’, hebt moeten verbreken. Dat kost een enorme inspanning. Gewoon omdat je weet dat je zo anders bent. Ik weet het zo uit eigen ervaring. Er gaat een innerlijk proces aan vooraf, een jarenlange innerlijke dialoog, dat je beseft dat je hetero-zijn een masker is. Iets dat anderen, en – onbewust- je vader het meest ,op je plakt. Gewoon omdat hij je voorgaat in het ‘man-zijn’ in je gezin. Je realiseert je dat onder je heterozoon-imago je ware ‘ik’ schuilt. Dat geeft vervreemding van je oude zelfbeeld en deels ook van je familie. Je bereidt je innerlijk voor op een soort van afscheid. Iets wat zich niet voor de ogen van deze familie zich afspeelt. Dat gebeurt van binnen. Je gaat je ’anders’ voelen. Dus het is dan ook zo vreselijk onthullend wanneer je dat masker voor de ogen van je vader aflegt. Zo ontroerend welk proces die man en die zoon in tien seconden doorgaan. Als een bliksemflits voelt vader de diepe verlating aan. En dat ook nog voor de camera. Dat laatste zou mij ook een klap in mijn gezicht zijn. Dat mijn zoon me zo weinig vertrouwt, dat hij zoveel afstand naar me moet creëren. Dat er anderen bij moeten zijn. Vreemden zelfs, dat is vervreemdend. Dat doet zo’n zeer. Heel moeilijk voor een liefhebbende vader. En zo begrijpelijk naar de jongen toe; het helpt hem enorm. Bij deze vader overheerst de liefde boven de verlating in de stilzwijgende vader-zoon...

Read More