Posts Tagged "Eenzaamheid"

De man

Posted by on dec 23, 2012 in kerstverhalen | 0 comments

Tranen liepen door de groeven van zijn wangen. Hij liep door de nacht. Eindelijk voelde hij zichzelf weer. Lang was hij verdoofd geweest in een grijze mist van eenzaamheid. Ach, gelul over eenzaamheid! Iedereen is af en toe een beetje eenzaam maar dat trekt toch weer voorbij? Dat fluisterden de stenen. De stenen van de stad. De stenen die zo vele voeten dragen. Waarom zouden ze de waarheid vertellen? De een komt, de ander gaat. Het is als de mannen uit zijn leven. Nooit is er een gebleven. Jawel, hij is in zeven hemelen geweest. Nachten lang. De avonden waren de poorten naar de grote liefdes. De ochtenden waren de nacht voor diezelfde liefdes. Wat bezielde al die mannen.? Al die hollende voeten door de straten van de stad. Was het angst? Angst voor het grote niks. Voorthollend in tuinen van de lust. Voorthollend om geen steen te hoeven voelen. Plots hield hij stil. Hij luisterde. Was hij gek aan het worden? Hoorde hij een vogel in het holst van de nacht? Nee, er werd zacht gefloten vanuit een steeg. Ging hij naar binnen? Een stem in hem waarschuwde hem. Onbekend terrein. Het fluiten ging over een fluisteren. Een silhouet wenkte hem. Het was een jongen. Het lantaarnlicht viel over zijn gezicht. Mooi. Heel mooi. Zo onschuldig nog. De man liep langzaam de steeg in. Waarom? Hij had toch alles al gedaan in zijn leven. Hij wilde toch niet eindigen als een zwerver. Hij was het al. Nee hij was het niet! Hij was nog steeds die jongen van binnen. Wat dreef hem. De zucht naar geluk? Een onverhoedse liefde? Hij talmde. Hij wist niet waarom. Hij voelde zich eenzaam. Hij wist wat er ging komen. Daarom talmde hij. Hij wist niet wat er ging komen. Daarom schuifelde hij verder de steeg in. De jongen keek hem onderzoekend aan. De hitte sloeg uit zijn ogen. De man keek op. Zijn ogen glansden van verdriet. Hij brak bijna. De jongen glimlachte. Hij brak nog meer van binnen. Was het de jeugdige schoonheid? Was het ‘t leven dat voor hem stond? De jongen bleef glimlachen. Een engelachtige glimlach. De glimlach van een verdwaasde. De jongen was alsof hij al in de zevende hemel was. Het enige wat de man nog hoefde, was zich tegen hem aan te vleien. Alles zou hij krijgen, alle hitte die de jongen in zich had. Toch aarzelde hij. De man voelde zijn betraande gezicht. Hij veegde een traan tegen de lippen van de jongen. De jongen bleef glimlachen. De man maakte zich met een ruk van de betovering los. Hij was alleen. De jongen was betoverd. De stenen glansden in het licht. Een glimlach maakte zich van hem meester. Marcel...

Read More

Uit de kast met Arie Boomsma

Posted by on jan 6, 2011 in rubrieken, uit de kast | Reacties uitgeschakeld voor Uit de kast met Arie Boomsma

Woensdagavond het KRO-tv-programma ‘Uit de kast’ gezien? Hoe die jongen voor de camera aan tafel aan zijn vader vertelt dat hij ’op mannen valt’? De tranen sprongen me in de ogen, om de strijd van die jongen. Maar ook om die vader. Gek genoeg snap ik nu pas dat vaders met woede reageren op die mededeling van hun zoon. Voor ‘t eerst, hiervóór heb ik het nooit begrepen. En goedpraten zal ik het niet doen. Boze vaders zijn vermoedelijk vaders die kwetsbaar zijn. In de band met hun zoon of de band met hun vrouw, en daarmee kwetsbaar zijn in hun positie als man in het gezin. Laat ik met je terug gaan naar het beeld van de jongen die aan de eettafel tegenover zijn vader zit en met trillende stem zegt: ‘Ik val op mannen‘. Je ziet dat het hard aankomt bij zijn vader. Je ziet de jongen angstig, afwachtend kijken. Zal zijn vader hem verbannen of niet? Je denkt eerst ‘die vader ontploft’. Je ziet die vader flabbergasted zijn. Een ‘Nee!’ is op zijn gezicht te lezen. Gedachten razen door zijn hoofd. Hij denkt misschien: ‘Die godverdommese camera in mijn huis. Dit is een dwaling. Nee! Ik moet mijn zoon de ‘juiste‘weg wijzen. Ik ben nu machteloos’. Je ziet hem in een splitsecond zijn impulsen inhouden. Zijn diepe NEE tegen deze waarheid is van zijn gezicht af te lezen. Je ziet hem slikken. Hij kijkt in ongeloof naar zijn zoon. ZIJN zoon. Zijn kind waar hij zo vreselijk van houdt. Die net zo is als hij: ook een man. Waar hij zijn leven voor op het spel zou zetten, als het moest. Zijn naamdrager, zijn bezitsopvolger. Alles weg, in een splitsecond. Hij is zich bewust van de camera. Hij kan geen kant op met zijn emoties. Waarschijnlijk wist zijn zoon dat. En dat gaf hem de moed en de veiligheid om het hem te vertellen. Uit eigen ervaring weet ik dat daar een proces van jaren aan vooraf gegaan is. Een proces waarin je moet onderkennen dat je anders bent. Dat je die stilzwijgende vanzelfsprekendheid tussen je vader en jezelf, het idee van ’wij mannen’, hebt moeten verbreken. Dat kost een enorme inspanning. Gewoon omdat je weet dat je zo anders bent. Ik weet het zo uit eigen ervaring. Er gaat een innerlijk proces aan vooraf, een jarenlange innerlijke dialoog, dat je beseft dat je hetero-zijn een masker is. Iets dat anderen, en – onbewust- je vader het meest ,op je plakt. Gewoon omdat hij je voorgaat in het ‘man-zijn’ in je gezin. Je realiseert je dat onder je heterozoon-imago je ware ‘ik’ schuilt. Dat geeft vervreemding van je oude zelfbeeld en deels ook van je familie. Je bereidt je innerlijk voor op een soort van afscheid. Iets wat zich niet voor de ogen van deze familie zich afspeelt. Dat gebeurt van binnen. Je gaat je ’anders’ voelen. Dus het is dan ook zo vreselijk onthullend wanneer je dat masker voor de ogen van je vader aflegt. Zo ontroerend welk proces die man en die zoon in tien seconden doorgaan. Als een bliksemflits voelt vader de diepe verlating aan. En dat ook nog voor de camera. Dat laatste zou mij ook een klap in mijn gezicht zijn. Dat mijn zoon me zo weinig vertrouwt, dat hij zoveel afstand naar me moet creëren. Dat er anderen bij moeten zijn. Vreemden zelfs, dat is vervreemdend. Dat doet zo’n zeer. Heel moeilijk voor een liefhebbende vader. En zo begrijpelijk naar de jongen toe; het helpt hem enorm. Bij deze vader overheerst de liefde boven de verlating in de stilzwijgende vader-zoon...

Read More